Χειμώνα έχουμε! Χειμώνας σημαίνει κρύο. Παγωνιά! Σημαίνει θλίψη και χουχούλιασμα μέχρι τέλους. Να βλέπεις τηλεόραση ή κάποια ωραία ταινία με την παρέα σου. Σημαίνει έξω να χιονίζει. Τα σχολεία να είναι κλειστά, να βγαίνεις με τ' αδέλφια σου, να παίζετε χιονοπόλεμο, που κάθε χρόνο περιμένετε με τόση λαχτάρα και μετά να πίνεις ζεστή σοκολάτα με τους κολλητούς σου. Χειμώνας σημαίνει πολλά. Αλλά για εμένα κυρίως σημαίνει δύο πράγματα: κρύο και ιώσεις! Κάθε χρόνο στον 3ο όροφο, έβδομη πόρτα δεξιά, το δωμάτιο με το νούμερο 084 έχει καταντήσει το στέκι μου! Απ' την μια δεν έχω ιδιαίτερο θέμα, γιατί χάνω το αντιπαθέστατο σχολείο. Αλλά απ' την άλλη, τι να πω; Ε, βαριέμαι διαρκώς μόνη!
Οι γονείς μου δεν έρχονται συχνά στο δωμάτιο. Είμαι, λοιπόν, μόνη. Και κάθομαι να κοιτάω τα ντουβάρια. Εκτός απ' όταν έρχεται η κυρία Βούλα, η καθαρίστρια, άμα έχει χρόνο. Ή, όταν έρχεται ο παιδικός φίλος και ξάδερφος, ο Νίκος. Ο Νικ είναι αυτός που κυριολεκτικά με μεγάλωσε. Στην κυριολεξία, επειδή η μάνα κι ο πατέρας ποτέ δεν είχαν λίγο χρόνο για την κόρη τους. Αλλά ούτε αυτό μ' ενοχλεί, επειδή με τον Νίκο περνούσα ωραία. Θυμάμαι, πριν μπω στο νοσοκομείο, που με ξυπνούσε νωρίς πάντα, για να προλαβαίνω να βλέπω το παιδικό πρόγραμμα, προτού το σχολείο. Θυμάμαι που, όταν μας φώναζε η γιαγιά για το συνηθισμένο πλύσιμο της βεράντας, εμείς παίζαμε μπουγέλο. Που, όταν ήμουν άρρωστη μου έφερνε τη ζεστή μου σοκολάτα και την αγαπημένη μου ταινία. Που την πρώτη φορά που είχα γενέθλια -κι ήμουν στο νοσοκομείο- μου έκανε πάρτυ έκπληξη, εκεί μέσα. Βέβαια, όταν ήμουν μικρή, ποτέ δεν περίμενα ότι μεγαλώνοντας θα κάνω πάρτυ γενεθλίων με το προσωπικό ενός νοσοκομείου. Τελοσπάντων, είχε πολύ πλάκα! Και μου λείπει. Θα τον δω, όμως, σε λίγες μέρες, γιατί έχω τα γενέθλιά μου και σίγουρα θα έρθει από εδώ.
Το μόνο κακό είναι ότι καίω απ' τον πυρετό και μπαίνω αύριο για εξετάσεις. Άμα μάθει η μαμά ότι είμαι μέσα, δε θ' αφήσει τον Νίκο ούτε να μπει στο δωμάτιο μεθαύριο. Αλλά ας κάνω θετικές σκέψεις! «Χρόνια πολλά!» Σήμερα έχω γενέθλια και ναι, δυστυχώς είμαι άρρωστη. Αλλά οι γονείς μου δεν έχουν έρθει ακόμη. Οπότε, άμα τους προλάβει ο Νίκος, ελπίζω πως θα μιλήσουμε λίγο. Προς το παρόν, θα ξαπλώσω λίγο, επειδή ζαλίζομαι. Κάποιος χτυπάει την πόρτα μπαίνει μέσα κι είναι ο Νίκος! Ευτυχώς πρόλαβε τους γονείς μου! Ο χρόνος κυλούσε κι εμείς μιλούσαμε, γελούσαμε, μέχρι που ξαναχτύπησε η πόρτα. Ήταν η μαμά μου. Ντυμένη στα μαύρα. Έκλαιγε και σταματημό δεν είχε. Μου λέει: Έφυγες μαζί με τον Νίκο, εγώ της εξηγώ ότι είναι μπροστά της αλλά τίποτα. Αυτή κάνει λες και δεν με ακούει. Εγώ αρχίζω να νευριάζω. Σηκώνομαι και πάω να της κάνω μια αγκαλιά, για να σταματήσει να κλαίει, αλλά τίποτα. Λες κι είμαι φάντασμα. Μετά από λίγα λεπτά μπαίνει κι ο μπαμπάς μέσα, μ' έναν σωρό γιατρούς να τον ακολουθούν. Παίρνει τη μαμά αγκαλιά κι απομακρύνονται. Οι γιατροί παίρνουν το κρεβάτι μου. Κοιμάται επάνω ένα κορίτσι, που μου μοιάζει. Πολύ! Ο Νίκος γυρίζει και μου χαμογελά. Με πιάνει απ' το χέρι, για να πάμε μια βόλτα, μια μεγάλη βόλτα. Ακριβώς, όπως όταν ήμουνα μικρή. Και προχωράμε προς το Φως! Μαζί! (Α.Κ.)
No comments:
Post a Comment