Συνομιλώντας1 με ''Στο παιδί μου'', Μ. Αναγνωστάκης

''Στο παιδί μου'', Μ. Αναγνωστάκης 

1. Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ οι ιστορίες.
Και του μιλούσανε για τέρατα και για τις όμορφες πριγκιποπού-

λες.
Για τα ταξίδια του Γκιούλιβερ και για τον άγριο δράκο.
Μα, στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ οι ιστορίες.
Τώρα τα βράδια ξαπλώνουμε και συζητάμε
Λέω τα σύκα, σύκα και τη σκάφη, σκάφη, δηλαδή του λέω την αλήθεια,
Του δείχνω με το χέρι τους φταίχτες, 

του μαθαίνω τους ήρωες σαν προσευχές, 

του τραγουδώ τους ύμνους μας.
Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε τα πράγματα έτσι όπως είναι στα παιδιά. (Δ.Μ.)

2. Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα όνειρα. 

Κι ας του μιλούσανε για τον ευδιάθετο και για τον μίζερο άνθρωπο. Για τα ταξίδια της Ελένης κι αυτά του Θεοκλύμενου.

Μα στο παιδί μου δεν άρεσαν τα όνειρα.

Τώρα στέκεται κι αναρωτιέται. 

Του λέω το φως, φως και το σκότος, σκότος.

Δηλαδή, του υπογραμμίζω την αλήθεια της  ζωής.

Του δείχνω με το χέρι τους ενόχους, του μαθαίνω τους αξιοπρεπείς, του τραγουδώ τους ύμνους μας.

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε με ρεαλισμό τα πάντα στα παιδιά. (Δ.Π.)

3. Στο παιδί μου δεν άρεσαν μυθιστορήματα

κι ας του μιλούσαν για τον Ηρακλή και το χρυσόμαλλο δέρας,

για τα ταξίδια του Οδυσσέα και για την Κίρκη.

Μα στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παιχνίδια.

Τώρα τ' απογεύματα κάθομαι και του εξηγώ. Του δείχνω με το χέρι τους καλούς, του λέω μυθιστορήματα παλιά, του τραγαδώ τους ήρωές μας. Λέω τον Ηρακλή ημίθεο, τον Οδυσσέα πολυμήχανο, την Κίρκη μάγισσα.

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε και ψέματα στα παιδιά. (Μ.Α.) 

4. Στο παιδί μου δε μιλούσαν ποτέ για την αγάπη. Του μιλούσαν για παιχνίδια και για μολυβένια στρατιωτάκια.

Για τα ταξίδια σε μακρινές χώρες, για τ' ακριβά  τα δώρα, διαμάντια και μαλάματα.

Μα στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα δώρα. Τώρα, τα δειλινά κάθομαι και του εξηγώ. Λέω τη νύχτα νύχτα, τη μέρα μέρα, του δείχνω με το χέρι τον κόσμο, του μαθαίνω αισθήματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους καημούς μας.

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την άποψή μας στα παιδιά. (Λ.Γ.)

5.  Το παιδί μου δεν κατάλαβε ποτέ τη σκληράδα του κόσμου τούτου. 

Κι ας του μιλούσαν για φτώχεια, θάνατο και πείνα. Για τα ταξίδια της ψυχής και για τους άτεγκτους καιρούς. 

Μα στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα σκληρά λόγια κι ας λέγαν πάντα την αλήθεια. 

Τώρα κάθε φορά κάθομαι και του μιλώ. 

Λέω τη ζωή ζωή, τον βίο βίο και τον αγώνα του αγώνα μου. 

Του δείχνω με το χέρι τους παλιούς καιρούς. 

Του μαθαίνω να ζει, όπως γουστάρει. 

Του τραγουδώ τις σκέψεις μου. 

A, να σου πω, παιδί μου, η ζωή σκληρή κι επώδυνη είναι, αλήθεια! (Η.Π.)