Κείμενο στήριξης1...

Απευθύνετε σύντομο κείμενο στήριξης στο παιδί του αποσπάσματος

«Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Είμαι απλά ένα μικρό αγόρι. Τρέχω προς το σπίτι. Γιατί οι άνθρωποι βρίσκονται εκεί κι όλοι με κοιτούν με δάκρυα στα μάτια; Γιατί δε γελάνε; Το σπίτι μου βρισκόταν ακριβώς εδώ. Πού πήγε; Μήπως έπαθε ό,τι και το σχολείο μου; Χάθηκε! Το κρεβάτι μου καταστράφηκε. Τώρα πια δεν έχω μαξιλάρι, δεν έχω κουβέρτα. Δεν μπορώ να βρω το μοναδικό μου παιχνίδι!

Πονάω. Κρυώνω και πεινάω. Πονάνε τα πόδια και τα χέρια. Το πρόσωπο είναι πληγιασμένο. Που είσαι μαμά; Οι άνθρωποι μου λένε ότι χάθηκες. Οι βόμβες, λένε, σε πήραν μακριά. Ήρθαν, μου είπαν, από τον ουρανό. Νόμιζα πως μόνο ο Θεός ζει εκεί. Αυτός τις έστειλε, για να κλέψουν τη μαμά μου; Γιατί; Νόμιζα πως ο Θεός αγαπάει και μένα. Γιατί να μου την πάρει; Ποιος θα με κρατήσει τώρα αγκαλιά; Ποιος θα ξεπλύνει το πρόσωπό μου; Ποιος θα με ταΐσει; Ποιος θα με αγαπάει;

Μαμά! Που είσαι; Σε φωνάζω, κλαίγοντας! Φοβάμαι! Σε χρειάζομαι! Πονάω!»

1) Γλυκό μου παιδί, σε καταλαβαίνω απόλυτα ή τουλάχιστον προσπαθώ! Είσαι στη δυσκολότερη φάση της ζωής, αφού μόλις έχασες  το πιο πολύτιμο, τη μανούλα σου! Τώρα που χρειάζεσαι αυτήν πιο πολύ απ' οτιδήποτε. Δε φταις εσύ σε τίποτα, αλλά τώρα πρέπει να μάθεις να ζεις χωρίς τη μαμά σου! Θα πας σ' ένα μέρος με πολλά παιδάκια σαν εσένα που ίσως θα μπορούν να σε καταλάβουν καλύτερα. Μην ανησυχείς, όμως, θα μάθεις να ζεις κάτω απ' αυτές τις συνθήκες. Ίσως να είσαι τυχερός και κάποια οικογένεια να σε υιοθετήσει. Ό,τι και να γίνει, όμως, θέλω να ξέρεις πως θα είμαι πάντα δίπλα σου και θα σε στηρίζω σε κάθε σου βήμα. Θέλω να είμαι σίγουρη ότι δεν θα νιώσεις ποτέ ξανά μόνο! Συλλυπητήρια, μικρέ μου φίλε!

  2) Καλέ μου φίλε, μην ανησυχείς που δεν καταλαβαίνεις! Άλλωστε, όπως το είπες κι εσύ, είσαι μόνο ένα μικρό αγοράκι. Έχεις δει την ταινία «Ψηλά στον ουρανό»; Το σπίτι πέταξε, αφού πρώτα ήταν δεμένο σε χιλιάδες πολύχρωμα μπαλόνια. Αυτό έπαθε και το δικό σου σπιτικό. Και δυστυχώς ήταν κι η μαμά σου μέσα. Μην ανησυχείς γι' αυτούς! Θα είναι καλά. Θα σε φυλάνε από ψηλά. Όσο για το κρεβάτι και το μαξιλάρι σου, δεν τα χρειάζεσαι! Μπορείς να ονειρευτείς και χωρίς αυτά... και θέλω να ονειρευτείς ξανά και πολύ! Κάντο για μένα, ονειρέψου άλλους κόσμους, καλύτερους απ' τον δικό μας. Κόσμους που θα διαλέγεις εσύ τι θα κάνεις και πάρε όποιον θέλεις μαζί σου σ' αυτά  τα όνειρα. Υπάρχει μια έκφραση που θέλω να θυμάσαι: «επιστροφή στο μέσον», που σημαίνει πως τα πράγματα δεν μπορούν να είναι μόνο κακά, ούτε μόνο καλά για πολύ καιρό. Πρέπει κάποια στιγμή να ισορροπήσουν, να γυρίσουν στο μέσο. Αφού εσύ τώρα περνάς δύσκολα, αργότερα τα πράγματα θ' αλλάξουν κι όλα θα γίνουν, όπως τα φαντάζεσαι στα όνειρα σου. Σχετικά με το ποιος θα είναι μαζί σου; Εγώ προσφέρομαι! Ακόμη και να μη μπορώ να σ' αγκαλιάσω, υπόσχομαι πως θα είμαι δίπλα σου! Εγώ είμαι και θα είμαι για πάντα πλάι σου, παντοτινό στήριγμα σου!

3) Αγαπητό μου παιδί, ξέρω πως είναι αρκετά δύσκολο όλο αυτό που περνάς και ότι κάτι τέτοιο δε σου αξίζει. Σε κανένα, δηλαδή, δεν αξίζει, πόσο δε μάλλον σ' ένα αθώο, μικρό παιδί. Καλό μου παιδί, σίγουρα θα περάσει όλο αυτό που σου συμβαίνει, δε θα κρατήσει για πάντα, δεν μπορεί να κρατήσει! Όλα θα πάνε καλά! Σκέψου πως κάποια στιγμή δε θα γίνεται πια όλο αυτό, θα τελειώσει ο πόλεμος κι έπειτα θα είσαι καλύτερα. Μπορώ κι εγώ να σε βοηθήσω κάπως, όπως να μείνεις στο σπίτι μου, αν, βέβαια, θέλεις κι εσύ.

Και σίγουρα κάποια στιγμή θα βρεις μια οικογένεια που θα θελήσει να σου προσφέρει αγάπη. Τότε ίσως να είσαι κι εσύ έτοιμος να την αγαπήσεις, αν θελήσεις να νιώθεις ασφάλεια ξανά.

4) Αγαπημένο μου παιδάκι, το καταλαβαίνω. Ο πόλεμος είναι πολύ δύσκολος να τον ξεπεράσεις. Τή μάνα σου την έχει πάρει ο Θεός. Είναι πολύ καλά εκεί που βρίσκεται. Έχει πάρει και το παιχνίδι σου μαζί της. Βιαζόταν και δεν πρόλαβε, δεν μπόρεσε να πάρει κι εσένα, οπότε μου είπε να σε κρατήσω σπίτι μου εγώ, μέχρι να έρθει, αλλά θ' αργήσει πολύ, είπε. Αύριο το πρωί θα έρθω να σε πάρω να πάμε στο καινούργιο σπίτι, καρδιά μου! Θα έχεις καινούργιο κρεβάτι, θα 'ναι πολυ ζεστό, με το δικό σου καθαρό, όμορφο χρωματιστό κουβερτάκι. Κάτι άλλο που πρέπει να ξέρεις  είναι ότι δεν είσαι πια μόνος σου. Ότι νοιάζομαι, ότι θα είμαι συνέχεια δίπλα σου! Να ξέρεις ότι μπορείς να έρχεσαι να μου λες ό,τι θες! Θα σε βοηθάω και θα είμαι πάντα εκεί να μου λες όλα τα προβλήματά σου!

5) Γλυκό μου παιδί, ξέρω τι περνάς! Για κανέναν δεν είναι εύκολο! Όμως να ξέρεις ότι αξίζεις τα πάντα! Θα είμαι πάντα εδώ για σένα! Δεν υστερείς σε τίποτα. Μπορεί να μη καταλαβαίνεις πολλά ακόμη, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως είσαι ένα παιδί μόνο του, αφού η μαμά σου έφυγε κάπου μακριά. Άρα δεν έχεις κάπου να μείνεις ούτε φαγητό, για να φας. Σίγουρα θα είναι κάπως δύσκολα στην αρχή, αλλά μην τα παρατάς ποτέ! Κάνε ό,τι είναι απαραίτητο. Βλέπεις ο κόσμος είναι σκοτεινός και γεμάτος καταστροφές γύρω σου. Ξέρω πως φοβάσαι πολύ και πως σου λείπουν οι δικοί σου άνθρωποι. Σίγουρα δε φτάνει η συμπαράσταση μου, αλλά ελπίζω να σου δώσω λίγη δύναμη να προχωρήσεις μπροστά. Θα χαιρόμουν πολύ να σε φιλοξενήσω σπίτι μου, μόλις πάρεις το γράμμα μου.

Συνομιλώντας3 με ''Στο παιδί μου'', Μ.

 

 Στο παιδί μου, Μ.Αναγνωστάκης 

1. Στο παιδί μου δεν άρεσε ποτέ ο Θάνατος. 

Σαν του μιλούσανε για θάνατο, πάντοτε τους γυρνούσε την  πλάτη. Τα ταξίδια στον παράδεισο και τ' άλλα στην κόλαση του φέρναν αλλεργία.

Μα στο παιδί μου δεν άρεσε ποτέ ο θάνατος. Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ. 

Λέω τον θάνατο θάνατο, τον παράδεισο παράδεισο και την κόλαση κόλαση.

Του δείχνω με το χέρι τον επάνω κόσμο. 

Του μαθαίνω ν' αγαπά αυτά που του προσφέρουν. Και του λέω: «Πρόσεχε τη ζωή, είναι πολύτιμη!»

Α, φτάνει πια! Δεν θέλω να αντικρίζω άλλο τον θάνατο! (Κ.Μ.)

2. Στο παιδί μου δεν έκαναν ποτέ εντύπωση 

τα καλλυντικά.

Κι ας της μιλούσαν για σκιές, πούδρες και κραγιόν. Για τα ταξίδια της Κάιλι Τζένερ 

και το τεράστιο προσωπικό της αεροπλάνο. 

Μα στο παιδί μου δεν έκαναν ποτέ εντύπωση τα καλλυντικά. Τώρα, τις νύχτες, κάθομαι και του μιλώ.

Λέω τις σκιές σκιές, το κραγιόν κραγιόν, 

τις πούδρες πούδρες. Του δείχνω με το χέρι 

το λιπ γκλος, του μαθαίνω να κρατά τις μάσκαρες σαν νερομπογιές, του τραγαδώ

τους πρώτους δημιουργούς καλλυντικών. 

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε στα παιδιά μας ό,τι θέλουν. (Α.Τ.)

3. Στο παιδί μου δεν μοιάζουν ενδιαφέροντα τα μαθήματα. Κι ας του μιλούν γι' αθλήματα, όπως ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Για ορισμένα ταξίδια της μαμάς και του μπαμπά.

Μα, στο παιδί μου δεν άρεσαν καθόλου τα μαθήματα.

Τώρα το μεσημέρι κάθομαι, του λέω να διαβάσει, να μορφωθεί, να καλλιεργηθεί.

Του δείχνω με το χέρι τα σωστά, 

του μαθαίνω νέους στίχους να τραγουδά για

Champions League. 

Α, φτάνει πια! Πρέπει να δείχνουμε και λίγη ομορφιά στα παιδιά! (Ν.Ά.) 

4. Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τ' αθλήματα 

κι ας του μιλούσαν για γήπεδα και οπαδούς. 

Για τα ταξίδια ποδοσφαιρικών ομάδων 

και για το NBA. 

Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τ' αθλήματα. 

Τώρα τ' απογεύματα κάθομαι και προσπαθώ 

να τον πείσω να παίξουμε μπάλα ή μπάσκετ. 

Του λέω την μπάλα μπάλα και την μπασκέτα μπασκέτα. 

Του δείχνω με το χέρι τους παίκτες 

και του μαθαίνω τους ύμνους του ΠΑΟΚ.

Α, φτάνει πια! Με ζάλισες, μου λέει! (Σ.Π.)

Συνομιλώντας2 με ''Στο παιδί μου'', Μ. Αναγνωστάκης

''Στο παιδί μου'', Μ.Αναγνωστάκης 

1. Το παιδί μου δεν πίστευε ποτέ στην αγάπη. 

Κι ας του μιλούσαν γι' έρωτες, ρομάντζα και λουλούδια. 

Για τα ταξίδια στο Παρίσι, την πόλη του φωτός και τ' έρωτα. 

Μα, το παιδί μου δεν πίστευε ποτέ στην αγάπη. 

Τώρα καθημερινά κάθομαι και του μαθαίνω. 

Του λέω τη Φιλία Φιλία, την Αγάπη Αγάπη, 

τον Έρωτα Έρωτα. 

Του δείχνω με το χέρι ποιους ν' αγαπά. 

Του μαθαίνω ποιους να μισεί, του τραγουδώ ιστορίες αγάπης. 

Α, φτάνει πια! Να σταματήσουμε πρέπει να πιστεύουμε στον φτερωτό αυτό ψεύτη, 

μου λέει. (Δ.Π.)

2. Στο παιδί μου πάντα άρεσαν τα αεροπλάνα, όμως, ποτέ δεν ανέβηκε. 

Και του μιλούσαμε για να γίνει δικηγόρος ή γιατρός. 

Για τα ταξίδια σ' ολάκερο τον κόσμο σαν το πουλί.  

Μα στο παιδί μου πότε δεν άρεσε το μάθημα. Τώρα σκέφτομαι, κάθομαι μαζί και του μιλώ. 

Λέω το σωστό σωστό και το λάθος λάθος. 

Του δείχνω με το χέρι τους καλούς δρόμους που μαθαίνω. 

Του λέω καλή τύχη και πως να πετύχει αυτό που ζητά.

Α, φτάνει πια! Να οργανώσουμε ταξίδι στους αιθέρες, του προτείνω. (Ρ. Σ.)

3. Στο παιδί μου δεν άρεσε ποτέ ο έξω κόσμος

κι ας του μιλούσαν για παρέες και γι' εξόδους.

Για διασκεδάσεις και για υπέροχες εμπειρίες.

Μα, στο παιδί μου δεν άρεσε ποτέ η νύχτα!

Τώρα, τα βράδια κάθομαι και του μιλώ. 

Λέω το ρίσκο κίνδυνο, τους ναρκομανείς βαποράκια και τα ταξίδια θανάτους.

Του δείχνω με το χέρι τους ψυχάκηδες, 

του μαθαίνω να ξεχωρίζει τα πρεζόνια 

απ' τους νορμάλ. Του τραγουδώ ψαλμούς 

για τις κηδείες των Νέων.

Α, φτάνει πια! Οφείλουμε και μιλάμε γι' εγκληματικότητα στα παιδιά. (Π.Π.)

4. Στο παιδί μου δεν άρεσε πότε να μιλώ για τον κόσμο, πως υπάρχουν ζόρια και δυσκολίες στη ζωή. Μου λέει, φτάνει πια! 

Θα είμαι καλό παιδί, θα το δεις! 

Δε χρειάζεται πια να συμβουλεύεις! Να μου μιλάς συνέχεια για τη ζωή και για τον κόσμο. 

Γνωρίζω άριστα πως είναι εκεί έξω. 

Το έχω καταλάβει τέλεια. Υπάρχουν άπειρα καλά κι ακόμη περισσότερα κακά στον κόσμο μας.

Α, φτάνει πια! Πρέπει τα παιδιά να γνωρίζουν 

το Βασίλειο του εκπεπτωκότος! (P. Μ.) 

5. «Το...συγγνώμη»

Στο παιδί μου ποτέ δε ζήτησα συγνώμη

Κι όλοι μου μιλούσανε πολύ γι' αυτό και για το πώς πρέπει να φέρομαι.

Για τα ταξίδια της ζωής και για τους χρόνους μου.

Μα στο παιδί μου δεν άρεσε ποτέ αυτό.

Τώρα το σκέφτομαι καλύτερα, κάθομαι και του μιλώ. 

Λέω πλέον συγνώμη χωρίς να φοβάμαι πως θα το πάρει γι' αδυναμία.

Του δείχνω πλέον εμπιστοσύνη, του μαθαίνω νέα πράγματα. Του τραγουδώ παραδοσιακά τραγούδια. Ξέρω είναι δύσκολο για κάποιους αλλά πρέπει να λέμε και μια συγγνώμη που και που στα παιδιά. (Π.Γ.)

Συνομιλώντας1 με ''Στο παιδί μου'', Μ. Αναγνωστάκης

''Στο παιδί μου'', Μ. Αναγνωστάκης 

1. Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ οι ιστορίες.
Και του μιλούσανε για τέρατα και για τις όμορφες πριγκιποπού-

λες.
Για τα ταξίδια του Γκιούλιβερ και για τον άγριο δράκο.
Μα, στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ οι ιστορίες.
Τώρα τα βράδια ξαπλώνουμε και συζητάμε
Λέω τα σύκα, σύκα και τη σκάφη, σκάφη, δηλαδή του λέω την αλήθεια,
Του δείχνω με το χέρι τους φταίχτες, 

του μαθαίνω τους ήρωες σαν προσευχές, 

του τραγουδώ τους ύμνους μας.
Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε τα πράγματα έτσι όπως είναι στα παιδιά. (Δ.Μ.)

2. Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα όνειρα. 

Κι ας του μιλούσανε για τον ευδιάθετο και για τον μίζερο άνθρωπο. Για τα ταξίδια της Ελένης κι αυτά του Θεοκλύμενου.

Μα στο παιδί μου δεν άρεσαν τα όνειρα.

Τώρα στέκεται κι αναρωτιέται. 

Του λέω το φως, φως και το σκότος, σκότος.

Δηλαδή, του υπογραμμίζω την αλήθεια της  ζωής.

Του δείχνω με το χέρι τους ενόχους, του μαθαίνω τους αξιοπρεπείς, του τραγουδώ τους ύμνους μας.

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε με ρεαλισμό τα πάντα στα παιδιά. (Δ.Π.)

3. Στο παιδί μου δεν άρεσαν μυθιστορήματα

κι ας του μιλούσαν για τον Ηρακλή και το χρυσόμαλλο δέρας,

για τα ταξίδια του Οδυσσέα και για την Κίρκη.

Μα στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παιχνίδια.

Τώρα τ' απογεύματα κάθομαι και του εξηγώ. Του δείχνω με το χέρι τους καλούς, του λέω μυθιστορήματα παλιά, του τραγαδώ τους ήρωές μας. Λέω τον Ηρακλή ημίθεο, τον Οδυσσέα πολυμήχανο, την Κίρκη μάγισσα.

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε και ψέματα στα παιδιά. (Μ.Α.) 

4. Στο παιδί μου δε μιλούσαν ποτέ για την αγάπη. Του μιλούσαν για παιχνίδια και για μολυβένια στρατιωτάκια.

Για τα ταξίδια σε μακρινές χώρες, για τ' ακριβά  τα δώρα, διαμάντια και μαλάματα.

Μα στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα δώρα. Τώρα, τα δειλινά κάθομαι και του εξηγώ. Λέω τη νύχτα νύχτα, τη μέρα μέρα, του δείχνω με το χέρι τον κόσμο, του μαθαίνω αισθήματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους καημούς μας.

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την άποψή μας στα παιδιά. (Λ.Γ.)

5.  Το παιδί μου δεν κατάλαβε ποτέ τη σκληράδα του κόσμου τούτου. 

Κι ας του μιλούσαν για φτώχεια, θάνατο και πείνα. Για τα ταξίδια της ψυχής και για τους άτεγκτους καιρούς. 

Μα στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα σκληρά λόγια κι ας λέγαν πάντα την αλήθεια. 

Τώρα κάθε φορά κάθομαι και του μιλώ. 

Λέω τη ζωή ζωή, τον βίο βίο και τον αγώνα του αγώνα μου. 

Του δείχνω με το χέρι τους παλιούς καιρούς. 

Του μαθαίνω να ζει, όπως γουστάρει. 

Του τραγουδώ τις σκέψεις μου. 

A, να σου πω, παιδί μου, η ζωή σκληρή κι επώδυνη είναι, αλήθεια! (Η.Π.)

«Μιλώντας» για Απώλεια...

1. Η Απώλεια είναι θλιβερή, 

τονίζει την πίκρα στη ζωή. 

Σ' αναγκάζει να οδύρεσαι, 

να θρηνείς με μαύρο δάκρυ όσους φύγανε απ' τη ζωή. 

Κι έτσι μαυρίζει κι η ψυχή.
Η Απώλεια είναι θλιβερή.

Στο δείχνει μια νύχτα βροχερή,

που κυριεύει τη ψυχή (Δ.Μ.)

2. Δε θα 'πρεπε να κλαίμε 

για όσους φύγανε. Καλότυχοι είναι. 

Μην τους δώσεις θολό νερό και πιούν και θυμηθούν. Ποτέ μην επιτρέψεις να δουν πόσο πονάς που χάθηκαν. Δείχνε χαρούμενος, μιας

και σε καλύτερο μέρος αναπαύονται.

Έχε τη μνήμη τους εικόνα στο μυαλό σου και μειδίασε. Να χαμογελάς! Ευτύχησες τη γνωριμία τους, να είσαι τμήμα τους κι αυτοί δικό σου. Ετούτοι σε κάναν να γελάς, σα τώρα που τις στιγμές μαζί αναπολείς. 

Να εναποθέσεις τις ιδανικές φωνές μ' ευλάβεια στην άκρη του μυαλού. Θα σου μιλούν γλυκά, κουράγιο θα προσφέρουν. Κι, όταν τα όνειρά σου επισκεφτούν, πρόσεξε τι θα πούνε, μπορεί να μοιάζει τ' αποχωρισμού το τελευταίο σήμα.

Και να θυμάσαι πάντοτε: ουδείς πεθαίνει,

πριν λησμονηθεί. Λοιπόν, μες στην ψυχή μπορείς  ζωή να τους προσφέρεις! (Ι.Κ)

3. «Ήταν, απλά, ένα όνειρο!» 

Σαν χθες σε θυμάμαι. Σε νιώθω δίπλα μου. 

Είσαι όντως εδώ. Με κοιτάς και σε κοιτώ. 

Μου μιλάς. Μου έχεις λείψει τόσο πολύ! 

Με πλησιάζεις. Πας να μ' αγκαλιάσεις. 

Μα, Θεέ μου, ήταν απλά ένα όνειρο! 

Βγαίνω απ' το σπίτι. Πάω στα μέρη που πηγαίναμε μαζί. Μήπως και είσαι εκεί. 

Και, ναι! Βρίσκεσαι όντως εκεί. 

Βαδίζεις, όμως, μακριά μου. 

Κλείνω για λίγο τα μάτια. 

Συνειδητοποιώ πως είν' απλά ένα όνειρο. Περπατώ σε δρόμους και σε βλέπω. 

Με κοιτάς κι εσύ. Χαμογελάς. 

Έρχομαι προς το μέρος σου.

Μα, συνειδητοποιώ -για μία φορά ακόμη- πως 

είσαι απλά ένα όνειρο. Γυρίζω σπίτι. Κάθομαι 

κι αναζητώ όσα μπορούσα ίσως να κάνω νωρίτερα, ώστε να μην σε χάσω.

Ακούω τη φωνή σου μέσα απ' το δωμάτιο.

Με φωνάζεις να έρθω κοντά, να προσεγγίσω. Είναι όλα ένα όνειρο. Ξυπνώ και είμαι πλάι σου!

(Β. Α.- Έ. Γ.)