«''Συνομιλώ'' με σκίτσο του ΚΥΡ»

 

Άσκηση: Είσαι το πουλί στο σκίτσο. Γράψε τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου (σε α' πρόσωπο)

1ο: Οι σταγόνες πετρελαίου κυλάνε σα δάκρυα πόνου ή εκδίκησης στο περιβάλλον μου! Η θάλασσα -που πάντοτε υπήρξε πηγή ζωής, εξέλιξης για όλους μας- τώρα πλημμύρισε με θλίψη, φιλοξενεί μόνο πένθος! Είναι απίστευτο πόσο η ρύπανση απειλεί τη φύση και πόσο πολύ μπορεί ν' αλλάξει τον κόσμο μας! Με κυριεύει η ανάγκη να προστατεύσω αυτό που αγαπώ. Σκέφτομαι την απειλή για κάθε ζωντανό πλάσμα. Ταυτόχρονα νιώθω την αδυναμία της φύσης να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Και στον πόνο αυτόν ψάχνω για φως. Ελπίζοντας σε μια αλλαγή προς το

καλύτερο! (Σ. Μ.)

2ο:  Στη μικρή αυτή επιφάνεια στέκομαι, κάθομαι και κοιμάμαι εδώ και τρεις μέρες. Δεν ξέρω πια ποιος είμαι, δεν έχω πού να πάω, σε ποιον ν' απευθυνθώ. Με ακούτε; Ει, εσείς εκεί, οι δυνατοί. Πού είστε; Ρημά-ξατε και δολοφονήσατε τον κόσμο μου! Με ποιο δικαίωμα;

    Τι υπήρχε εδώ πριν τον πόλεμο; Δε ξέρω πια! Ήταν μια πολυκατοικία, ένα σχολείο; Νοσοκομείο ή ξενοδοχείο; Τίποτε δεν είναι το ίδιο. Μου λείπει πολύ η ζωή μας παλιά! Όλα παντού, δίπλα μου και μακρύτερα μοιάζουν διαφορετικά. Μαζί και η ζωή μας. Τη διαλύσατε! Όλα μαύρα, κατάμαυρα, ως και το σώμα μου! 

 Έχουν φύγει σχεδόν όλοι, οι περισσότεροι. Όμως εγώ ακόμη εδώ. Περιμένω, ελπίζω, προσπαθώ! Φύγανε να σώσουν το τομάρι τους. Κι εγώ μένω να φυλάω τα συντρίμμια των σπιτιών τους. Δεν θέλω να φύγω, να εγκαταλείψω κι εγώ! Για ποια Ειρήνη μας μιλάτε; Με μία κίνηση, μέσα σε πέντε μέρες όλα τα μαθήματα της ειρήνης σας εξαφανίστηκαν. Τα μετατρέψατε σ' ερείπια και σκόνη βαριά, πνιγηρή. Τα πλήγματα περισσότερα από ποτέ. Πότε και πώς θα φτιαχτούν ξανά όλα αυτά; Δεν βλέπω πια μέρα άσπρη, δε βλέπω φως, ελπίδα δε νιώθω κοντά! Δε ζητάω πολλά. Η μήπως τελικά ζητάω; Πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η Ειρήνη μας τελικά; (Γ.Ο)

3ο: Νιώθω τελείως εξαντλημένο. Όλα γύρω μου καταρρέουν, όλα γκρεμίζονται. Τα πάντα γύρω είναι θαμμένα κάτω απ' το πετρέλαιο, την ασυδοσία, τη θλίψη και την κακία. Προσπαθώ μονάχο μου, αγωνίζομαι να βγω από τούτο το τούνελ. Θέλω να βρω το φως, την Ειρήνη και την Αγάπη. Όλο αυτό το μίσος κι η μαυρίλα δεν αντέχεται τριγύρω, ούτε μέσα μου. Δεν έχω ελπίδα επιβίωσης! Θα προσπαθήσω, όμως. Για το καλύτερο! Στάζω πετρέλαιο και είμαι μόνο μου. Όλοι οι άλλοι έχουν παρατήσει την πατρίδα που καταρρέει ή έφυγαν από τούτον τον δύσμοιρο τόπο τρέχοντας, άνθρωποι και ζώα. Αλλά εγώ δε θέλω να φύγω! Κουράστηκα να βλέπω τους άλλους ν' εγκαταλείπουν τον αγώνα, τη χώρα, τη ζωή τους Θέλω να ζήσω ειρηνικά, συντροφικά, χωρίς αγωνία για το αύριο.

Θέλω απλώς όλα να γίνουν όπως παλιά, πριν τον καταραμένο αυτόν πόλεμο! Θέλω πίσω την Ειρήνη μου! Αυτή που μου κλέψατε, καταραμένοι... (Κ.Α.)