«Μιλώντας» για Απώλεια...

1. Η Απώλεια είναι θλιβερή, 

τονίζει την πίκρα στη ζωή. 

Σ' αναγκάζει να οδύρεσαι, 

να θρηνείς με μαύρο δάκρυ όσους φύγανε απ' τη ζωή. 

Κι έτσι μαυρίζει κι η ψυχή.
Η Απώλεια είναι θλιβερή.

Στο δείχνει μια νύχτα βροχερή,

που κυριεύει τη ψυχή (Δ.Μ.)

2. Δε θα 'πρεπε να κλαίμε 

για όσους φύγανε. Καλότυχοι είναι. 

Μην τους δώσεις θολό νερό και πιούν και θυμηθούν. Ποτέ μην επιτρέψεις να δουν πόσο πονάς που χάθηκαν. Δείχνε χαρούμενος, μιας

και σε καλύτερο μέρος αναπαύονται.

Έχε τη μνήμη τους εικόνα στο μυαλό σου και μειδίασε. Να χαμογελάς! Ευτύχησες τη γνωριμία τους, να είσαι τμήμα τους κι αυτοί δικό σου. Ετούτοι σε κάναν να γελάς, σα τώρα που τις στιγμές μαζί αναπολείς. 

Να εναποθέσεις τις ιδανικές φωνές μ' ευλάβεια στην άκρη του μυαλού. Θα σου μιλούν γλυκά, κουράγιο θα προσφέρουν. Κι, όταν τα όνειρά σου επισκεφτούν, πρόσεξε τι θα πούνε, μπορεί να μοιάζει τ' αποχωρισμού το τελευταίο σήμα.

Και να θυμάσαι πάντοτε: ουδείς πεθαίνει,

πριν λησμονηθεί. Λοιπόν, μες στην ψυχή μπορείς  ζωή να τους προσφέρεις! (Ι.Κ)

3. «Ήταν, απλά, ένα όνειρο!» 

Σαν χθες σε θυμάμαι. Σε νιώθω δίπλα μου. 

Είσαι όντως εδώ. Με κοιτάς και σε κοιτώ. 

Μου μιλάς. Μου έχεις λείψει τόσο πολύ! 

Με πλησιάζεις. Πας να μ' αγκαλιάσεις. 

Μα, Θεέ μου, ήταν απλά ένα όνειρο! 

Βγαίνω απ' το σπίτι. Πάω στα μέρη που πηγαίναμε μαζί. Μήπως και είσαι εκεί. 

Και, ναι! Βρίσκεσαι όντως εκεί. 

Βαδίζεις, όμως, μακριά μου. 

Κλείνω για λίγο τα μάτια. 

Συνειδητοποιώ πως είν' απλά ένα όνειρο. Περπατώ σε δρόμους και σε βλέπω. 

Με κοιτάς κι εσύ. Χαμογελάς. 

Έρχομαι προς το μέρος σου.

Μα, συνειδητοποιώ -για μία φορά ακόμη- πως 

είσαι απλά ένα όνειρο. Γυρίζω σπίτι. Κάθομαι 

κι αναζητώ όσα μπορούσα ίσως να κάνω νωρίτερα, ώστε να μην σε χάσω.

Ακούω τη φωνή σου μέσα απ' το δωμάτιο.

Με φωνάζεις να έρθω κοντά, να προσεγγίσω. Είναι όλα ένα όνειρο. Ξυπνώ και είμαι πλάι σου!

(Β. Α.- Έ. Γ.)