Συνομιλώντας1 με το ποίημα «Θερμοπύλες» του Κ.Καβάφη

Α)

1.«Σκληρότητα»

Ευγνωμοσύνη σ' εκείνους που στη ζωή κατάφεραν και νίκησαν μια δύσκολη

συνθήκη.

Ποτέ από φόβο δεν το βάζουν κάτω, ανδρείοι σ'όλα τα εμπόδια,

αλλά μ' ευγένεια κιόλας και σκληρότητα. Αγωνιστές όποτε συναντούν δυσκολίες

κι όταν έχουν τη δυνατότητα, πάλι εις μικρόν αγωνιστές, πάλι συμπαρίστανται σε άλλους, όσο μπορούνε,

πάντοτε λένε την ιστορία τους, πλην των ολίγων θετικών  που τους συνέβησαν.

Ευγνωμοσύνη, εύχονται για ένα μέλλον φωτεινό, συναντώντας εμπόδια ακόμη, που εκλείπουνε εν τέλει, κι οι ελπίδες 

τους επιτέλους θ' ανθίσουν. (Μ.Α.)

2. «Μετανάστης»

Θλίψη σ' εκείνους, που στη ζωή τους καταραμένοι ή μόνοι έφυγαν, αδίκως. 

Ποτέ γλυκιά, όμορφη μέρα δεν αντίκρισαν. 

Μόνοι κι άστεγοι σ' όλες των τις πράξεις, αλλά μ' ελπίδα κιόλας ή ανασφάλεια. 

Τυχεροί οσάκις φάνε, κι όταν μείνουν νηστικοί, πάλι εις μικρόν τυχεροί.

Που ζήσανε. Νηστικοί πάλιν θα μείνουν,

όσο αντέξουν. Πάντοτε την πατρίδα αναπολούν, πλην έχουν άγνοια του κόσμου, που τους μέλλεται. 

Και περισσότερη θλίψη ή συμπόνοια 

τους πρέπει, όταν είναι παιδιά (πολλά 

χωρίς γονείς), αφού αθώοι υπήρξαν πάντοτε. Κι οι ελεήμονες αργούν 

πολύ να φτάσουν. (Ε. Μ.)

3. «Ανάμνηση»

Σεβασμός, σ' εκείνους που στη ζωή 

μας καθοδηγούν, μας προστατεύουν 

από καθετί κακό. Ποτέ δεν μας 

παράτησαν. Αμερόληπτοι και κριτές 

σ' όλες τες πράξεις, αλλά με ευχαριστία κιόλας και εμπάθεια. 

Προστατευτικοί, οσάκις είναι καλά, 

κι όταν δεν είναι, πάλι εις μικρόν 

σεβάσμιοι. Πάλι όλους σέβονται, 

όσο μπορούνε. Πάντοτε αυτοί στοργή 

για εμάς θα έχουν, πλήν 

χωρις εξαίρεση για τους αμαρτωλούς. 

Και πιότερος σεβασμός τους αξίζει, 

όταν πεθάνουν ένδοξα

(και πολλοί πεθάναν έτσι),

γιατί η αξία θα φανεί στο τέλος

και, προστατεύοντας μας, 

επιτέλους θα σωθούμε. (Ν. Σ.)

4. «Η Αγάπη για τους γονείς»

Αγάπη σ' εκείνους που τη ζωή τους αφιέρωσαν, να μας φροντίζουν, να μας νοιάζονται.

Δε σταμάτησαν ποτέ να μας αγαπούν 

κι όταν ήμασταν ανυπάκουοι στες πράξεις. Με βαριά καρδιά κιόλας ή σκληρότητα, οσάκις ήταν αυστηροί. Κι όταν μαζί μας δίκαιοι στέκονταν, πάλι εις μικρόν σωστά κι ώριμα φέρονταν. Μπορούνε πάντα έτσι να μας μεγαλώνουν, πλην δίχως ασέβεια 

ή νευρικότητα για τα παιδιά τους. 

Και περισσότερη αγάπη γι' αυτούς που, όταν ήμασταν θλιμμένοι, μας δείχνανε 

πως θα 'ναι πάντα δίπλα μας. Τούτο θ' αποδειχθεί στο τέλος κι εκείνοι είναι που αξίζουν τελικά να ονομάζονται Γονείς.

(Ν.Μ.)

5. «Οι προδότες»

Μίσος σ' εκείνους που στη ζωή τους πρόδωσαν την Πατρίδα. Πάντα απ' τη ζήλια κινούνται. Κακοί και μοχθηροί σ' όλο τους το έργο. αλλά και με μεγάλη καταστροφή. Πονηροί θα μείνουν, οσάκις πλουτίσουν κι αν φτωχοί γίνουν, πάλι πονηροί, ξανά κακοί και μίζεροι όσο μπορούν. Πάντοτε το συμφέρον τους ομιλούνε, μ' άπειρο μίσος για τον κόσμο.

Και περισσότερο μίσος τους πρέπει, όταν μετά από καιρό, αδύναμοι φανούν στο τέλος και τη βοήθεια της πατρίδας 

επιτέλους θα ζητήσουν. (Μ.Κ.)

6. «Χαρά και λύπη»

Χαρά σ' εκείνους που στη ζωή ανθρώπων και πουλιών παίρνουν θέση. Ποτέ από τη λύπη μη κινούντες, άδικοι κι άνισοι σ' όλες τες προσδοκίες, αλλά με χαρά κιόλας κι ευτυχία. Δέχονται οσάκις είναι φτωχοί, κι όταν είναι πλούσιοι, πάλι εις μικρόν δέχονται. Πάλι χαίρονται όσο μπορούνε,

πάντοτε έχουν καλή ψυχή, 

πλην χωρίς αγένεια για τους εχθρούς.

Και περισσότερο η χαρά τους πρέπει, όταν κοιτάζουν (και πολλοί κοιτάζουν)

 πως ο τρόμος θα φανεί στο τέλος.

Κι οι Έλληνες επιτέλους θα διαβούνε! (Χ.Ε.-Κ.Ε.)

7. «Στους υπηρετήσαντες»

Σεβασμός σ' εκείνους που στη ζωή των τίμησαν κι υπηρέτησαν πατρίδα. 

Ποτέ την πίστη τους μη χάσουν! 

Άριστοι να ' ναι σ' όλες των τες πράξεις, αλλά με θλίψη κιόλας κι ακεφιά. Χαμογελαστοί οσάκις είναι φιλόδοξοι, κι όταν είναι λυπημένοι πάλι εις μικρόν χαμογελούν, πάλι θετικοί είναι όσο μπορούνε. Πάντοτε στην υγειά σου 

θα ευχηθούν, πλην την αγάπη σου 

για την ζωή δε συμμερίζονται.

Και περισσότερος σεβασμός σ' όσους ποθούν (και πολλοί ποθούν) η Ειρήνη 

να φανεί στο τέλος κι οι πόλεμοι 

επιτέλους να εκλείψουν! (Δ.Μ.)