Αυτή είναι η Λένια Κουταλοπούλου, δεκατριών χρονών. Είναι ένα κορίτσι που ζει με την οικογένεια της σ' ένα χωριό στην περιοχή της Ημαθίας. Η Λένια ήταν ευτυχισμένη μέχρι που της είπαν ότι έπρεπε να μετακομίσουν σε μία άλλη πόλη, οπότε θα έχανε όλους τους φίλους της.
Οι γονείς της Λένιας της ανακοίνωσαν πως ήταν ανάγκη να πάνε αλλού, να μετακομίσουν, γιατί είχαν δώσει στον μπαμπά της μία καλύτερη δουλειά, με περισσότερα χρήματα. Οι γονείς της το σκέφτηκαν, πριν πάρουν την απόφαση, αν θα πάνε τελικά. Αποφάσισαν, λοιπόν, να πάνε μια κι ήταν μεγάλη ευκαιρία για την καριέρα του!
Η Λένια, όταν της το ανακοίνωσαν, ξέσπασε κι άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Το είπε άμεσα στους φίλους της! Κι αυτοί -με τη σειρά τους- δεν ήθελαν καν να το πιστεύσουν. Άρχισαν να κλαίνε γοερά, το σκέφτηκαν -ξανά και ξανά- πολύ καλά και συζήτησαν με τους γονείς τους. Έπειτα οι φίλοι με τους γονείς πήγαν επίσκεψη στους δικούς της. Τους μίλησαν με επιχειρήματα, τους μετέφεραν νέες, ενδιαφέρουσες επαγγελματικές προτάσεις και κατάφεραν να τους πείσουν να μείνουν. Έτσι η Λένια ήταν και πάλι πολύ ευτυχισμένη!
7ο: Ζούσε κάποτε η Μαρία, που ήταν δέκα ετών. Δεν έχει οικογένεια, ζούσε στο Άμστερνταμ κι ήταν απίστευτα λυπημένη, επειδή ζούμε σ' ένα μικρό, πολύ μικρό χώρο, που ελάχιστα έμοιαζε με σπίτι. Μόλις είχε ξημερώσει η αυγή του 1985 μ.Χ. Το βασικό της πρόβλημα ήταν πως δεν είχε δικούς της ανθρώπους, δεν είχε ούτε καν φίλους. Ζούσε σ' ένα μικρό δωμάτιο ενός ξενοδοχείου δευτέρας κατηγορίας. Την έλεγαν Μαρία Δελιοπούλου και κινδύνευε να την αναλάβει η Πρόνοια.
Μια μέρα βγήκε από το ξενοδοχείο και πήγε στο γήπεδο να παίξει μπάλα, γιατί ήταν το μόνο μέρος που την ξεκούραζε. Μόλις έφτασε, είδε κάποια παιδιά να παίζουν βόλεϊ στο διπλανό γήπεδο. Πήγε να τους γνωρίσει, αλλά αυτοί δεν ήθελαν να της μιλήσουν, γιατί δεν την ήθελαν στην παρέα τους.
Στενοχωρήθηκε τόσο πολύ που έφυγε λυπημένη, τρέχοντας απεγνωσμένα προς το δωμάτιό της. Έκλεισε την πόρτα και κοιμήθηκε μέχρι το άλλο πρωί. Ξαφνικά ακούστηκε η πόρτα. Πετάχτηκε από το κρεβάτι της και πήγε να δει ποιος είναι. Μόλις άνοιξε, είδε τα χθεσινά παιδιά που την είχαν διώξει. Ξαφνιάστηκε! Της ζήτησαν συγγνώμη και της πρότειναν να μπει στην παρέα τους, αν ήθελε κι αυτή. Το ίδιο απόγευμα πήγαν όλοι μαζί στο γήπεδο, να παίξουν μπάλα.
Από εκείνη τη μέρα κι έπειτα η ζωή της Μαρίας άλλαξε τελείως, αφού απέκτησε πια τους δικούς της ανθρώπους, να τη νοιάζονται και να την φροντίζουν. Τι ευτυχία ήταν αυτή!
No comments:
Post a Comment