Συνομιλώντας2 με ''Στο παιδί μου'', Μ. Αναγνωστάκης

''Στο παιδί μου'', Μ.Αναγνωστάκης 

1. Το παιδί μου δεν πίστευε ποτέ στην αγάπη. 

Κι ας του μιλούσαν γι' έρωτες, ρομάντζα και λουλούδια. 

Για τα ταξίδια στο Παρίσι, την πόλη του φωτός και τ' έρωτα. 

Μα, το παιδί μου δεν πίστευε ποτέ στην αγάπη. 

Τώρα καθημερινά κάθομαι και του μαθαίνω. 

Του λέω τη Φιλία Φιλία, την Αγάπη Αγάπη, 

τον Έρωτα Έρωτα. 

Του δείχνω με το χέρι ποιους ν' αγαπά. 

Του μαθαίνω ποιους να μισεί, του τραγουδώ ιστορίες αγάπης. 

Α, φτάνει πια! Να σταματήσουμε πρέπει να πιστεύουμε στον φτερωτό αυτό ψεύτη, 

μου λέει. (Δ.Π.)

2. Στο παιδί μου πάντα άρεσαν τα αεροπλάνα, όμως, ποτέ δεν ανέβηκε. 

Και του μιλούσαμε για να γίνει δικηγόρος ή γιατρός. 

Για τα ταξίδια σ' ολάκερο τον κόσμο σαν το πουλί.  

Μα στο παιδί μου πότε δεν άρεσε το μάθημα. Τώρα σκέφτομαι, κάθομαι μαζί και του μιλώ. 

Λέω το σωστό σωστό και το λάθος λάθος. 

Του δείχνω με το χέρι τους καλούς δρόμους που μαθαίνω. 

Του λέω καλή τύχη και πως να πετύχει αυτό που ζητά.

Α, φτάνει πια! Να οργανώσουμε ταξίδι στους αιθέρες, του προτείνω. (Ρ. Σ.)

3. Στο παιδί μου δεν άρεσε ποτέ ο έξω κόσμος

κι ας του μιλούσαν για παρέες και γι' εξόδους.

Για διασκεδάσεις και για υπέροχες εμπειρίες.

Μα, στο παιδί μου δεν άρεσε ποτέ η νύχτα!

Τώρα, τα βράδια κάθομαι και του μιλώ. 

Λέω το ρίσκο κίνδυνο, τους ναρκομανείς βαποράκια και τα ταξίδια θανάτους.

Του δείχνω με το χέρι τους ψυχάκηδες, 

του μαθαίνω να ξεχωρίζει τα πρεζόνια 

απ' τους νορμάλ. Του τραγουδώ ψαλμούς 

για τις κηδείες των Νέων.

Α, φτάνει πια! Οφείλουμε και μιλάμε γι' εγκληματικότητα στα παιδιά. (Π.Π.)

4. Στο παιδί μου δεν άρεσε πότε να μιλώ για τον κόσμο, πως υπάρχουν ζόρια και δυσκολίες στη ζωή. Μου λέει, φτάνει πια! 

Θα είμαι καλό παιδί, θα το δεις! 

Δε χρειάζεται πια να συμβουλεύεις! Να μου μιλάς συνέχεια για τη ζωή και για τον κόσμο. 

Γνωρίζω άριστα πως είναι εκεί έξω. 

Το έχω καταλάβει τέλεια. Υπάρχουν άπειρα καλά κι ακόμη περισσότερα κακά στον κόσμο μας.

Α, φτάνει πια! Πρέπει τα παιδιά να γνωρίζουν 

το Βασίλειο του εκπεπτωκότος! (P. Μ.) 

5. «Το...συγγνώμη»

Στο παιδί μου ποτέ δε ζήτησα συγνώμη

Κι όλοι μου μιλούσανε πολύ γι' αυτό και για το πώς πρέπει να φέρομαι.

Για τα ταξίδια της ζωής και για τους χρόνους μου.

Μα στο παιδί μου δεν άρεσε ποτέ αυτό.

Τώρα το σκέφτομαι καλύτερα, κάθομαι και του μιλώ. 

Λέω πλέον συγνώμη χωρίς να φοβάμαι πως θα το πάρει γι' αδυναμία.

Του δείχνω πλέον εμπιστοσύνη, του μαθαίνω νέα πράγματα. Του τραγουδώ παραδοσιακά τραγούδια. Ξέρω είναι δύσκολο για κάποιους αλλά πρέπει να λέμε και μια συγγνώμη που και που στα παιδιά. (Π.Γ.)