«Αγαπητό ημερολόγιο...»

Με τη μορφή σελίδας ημερολογίου, να δώσετε συναισθήματα/ προβληματισμούς για την επίδραση των κοινωνικών συναναστροφών στη συμπεριφορά/τον χαρακτήρα σας. Πιστεύετε ότι ανάλογες σκέψεις απασχολούν τους υπόλοιπους νέους της εποχής; 

 1. Αγαπητό μου ημερολόγιο, 

είμαι πολύ προβληματισμένη, έχοντας στο μυαλό τις σχέσεις που κάνω με τους ανθρώπους γύρω μου. Νιώθω πως καταστρέφομαι, ακούγοντας κάθε μικρή, ανούσια ομιλία γι' ασήμαντα θέματα. Εκπλήσσομαι από την πόση βάση δίνουν κάποια άτομα σε μικρές αδιάφορες περιπτώσεις, καθημερινά. Κουράζομαι ν' ασχολούμαι με τα θέλω κάθε χαζού της κοινωνίας εκεί έξω. Απεναντίας, θέλω να κοιτάξω τον εαυτό μου, τα δικά μου θέλω. Δε νιώθω να έχω την εκτίμηση που μου αρμόζει, όση μου έπρεπε ή τελοσπάντων όση έχω ανάγκη. Όλες οι παρέες μου ασχολούνται με γκομενικά και βόλτες στα Μπαρ. Μα, δεν υπάρχει κανένα άτομο εκεί έξω πια, που να το ενδιαφέρει η ουσία, ο χαρακτήρας του άλλου κι όχι πόσα τσιγάρα κάνει την ημέρα. Θλίβομαι βαθιά μέσα μου! Θλίβομαι με το πόσο αβοήθητη είναι η σημερινή νεολαία. Πιστεύω πως κι άλλα άτομα θα έχουν την ίδια αντίληψη ζωής με εμένα. Απλά πρέπει να ψάξω για να τα βρω. Χρειάζεται ν' αφήσω τις ασήμαντες συναναστροφές κατά μέρος. Αυτές που μπορεί να με φθείρουν ή να με βλάψουν...

2. Αγαπητό ημερολόγιο,

Είμαι πολύ προβληματισμένη κι ανήσυχη, γιατί η συμπεριφορά μερικών ατόμων απέναντι σ' άλλα άτομα είναι πολύ άσχημη. Νιώθω οργή, όταν κάτι κακό συμβαίνει στη χώρα μου, αφού κανείς δε μιλάει για όλα όσα γίνονται. Νιώθω μια μικρή απογοήτευση για τα παιδιά σήμερα που είναι τόσο αγενή! Γενικά, επικρατεί ένα μαύρο χάλι, με αποτέλεσμα να παρατηρώ αλλαγές και πάνω μου, στην ιδιοσυγκρασία ή στη διάθεσή μου. Γίνομαι πιο απόμακρη, πιο ευαίσθητη και λιγότερο κοινωνική. Είναι όλα σκέτη απογοήτευση. 

  Τώρα καταλαβαίνω πόσο μεγάλο ρόλο παίζει η κοινωνία. Ειδικά στην δική μου γενιά. Είναι τόσο σκληρά τα παιδιά ή γίνονται κατ' ανάγκη. Πρέπει, όμως, αφού δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Τελικά, δεν ξέρω πώς θα καταφέρω να βγάλω πέρα, πώς θ' ανταπεξέλθω στις νέες συνθήκες. Σίγουρα, τις ίδιες σκέψεις θα κάνουν κι άλλα παιδιά στην ηλικία μου. Κάθε νέο παιδί μπορεί να νιώθει έτσι. Γιατί πολύ απλά στην κοινωνία που ζούμε είναι δύσκολα. Οπότε κάθε παιδί -κι εγώ μαζί- δεν ξέρουμε τι θα κάνουμε, όταν πλέον θα χρειάζεται να συντηρηθούμε μόνοι μας.

3. Αγαπητό Ημερολόγιο,

Σήμερα, καθώς καθόμουν στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, άρχισα να σκέφτομαι. Όλες οι παρέες που έχω, οι φίλοι μου, πόσο με έχουν αλλάξει! Τόσες κοινωνικές συναναστροφές που είχα σε όλη μου τη ζωή, με έχουν επηρεάσει σε  μεγάλο βαθμό. Έχω παρατηρήσει πως κάθε φορά που τελειώνει μια φιλία, αλλάζω ως άνθρωπος. Τώρα, πόσο καλό είναι αυτό δεν ξέρω. Κάθε φορά νιώθω πως ωριμάζω! Ύστερα από μια συζήτηση με κάποιον συνειδητοποιώ κάποιες φορές πως δεν ήμουν ο εαυτός μου, πως άλλαξα τη συμπεριφορά μου για να ταιριάζω και να με αποδεχτεί ο συνομιλητής μου. Δε μ' αρέσει αυτό! Θα έπρεπε να είμαι ο εαυτός μου διαρκώς κι όχι να κρύβω τον χαρακτήρα μου, επειδή φοβάμαι ότι δε θα με συμπαθήσουν. Άλλες φορές, όμως, γίνεται το αντίθετο. Ανοίγομαι στους ανθρώπους και δείχνω ποια είμαι. Αυτές οι συζητήσεις μου δίνουν χαρά, με ανακουφίζουν. Νιώθω πως με αποδέχονται χωρίς να κρύβω κομμάτια του εαυτού μου. Βέβαια, αυτό γίνεται σπάνια. Ελπίζω κάποτε να σταματήσω να κρύβομαι από τον κόσμο! Προς στιγμήν, σε αφήνω, ημερολόγιο μου! Καληνύχτα!

4. Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Σήμερα, στο σχολείο πάλι μόνος ήμουν. Μόνος έκατσα στο διάλειμμα, επειδή όλοι με φωνάζουν Μαύρο ή Νέγρο. Δεν ξέρω, γιατί έχει τόση σημασία το χρώμα του δέρματος μου. Όταν ζούσα στην Αφρική, δεν κοροϊδεύαμε τα παιδάκια που ήταν πιο ανοιχτόχρωμα. Εδώ γιατί να συμβαίνει αυτό; Ακόμα με πονάει ο αγκώνας από τότε που με ρίξανε από τα σκαλιά τα μεγαλύτερα παιδιά του Λυκείου. Θέλω, αλήθεια, να πιστεύω ότι έγινε κατά λάθος. Τουλάχιστον έτσι αποφάσισα να το θυμάμαι. Στην τάξη κανείς δε με πλησιάζει και κανείς δε θέλει να κάτσει μαζί μου. Μα, τόσο άσχημος είμαι; Δεν μπορώ να το καταλάβω!   Σήμερα, αφού γύρισα από το σχολείο πήγα και ρώτησα τη μαμά μου. «Μαμά, γιατί δε με παίζει κανείς στο σχολείο;» Κι εκείνη μου απάντησε: «Δεν πειράζει, Αμτζάντ μου! Όλο και κάποιος θα σε συμπαθήσει, αφού είσαι το καλύτερο, το γλυκύτερο αγόρι της μαμάς.» Μετα απ' αυτό, πήγα, κλειδώθηκα στο δωμάτιο μου και ξέσπασα σε κλάματα. Μετά από λίγη ώρα, σηκώθηκα, κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και συνειδητοποίησα  πως δεν έχει σημασία αυτό που λένε οι άλλοι και  πως στην τελική μόνο εγώ θα μείνω κι ο εαυτός μου. Για τώρα σε αποχαιρετώ, ημερολόγιο μου!

Με αγάπη, Αμτζάντ.

5.  Αγαπητό Ημερολόγιο,

Έχω παρατηρήσει τον τελευταίο καιρό ότι αγχώνομαι, όταν είναι να συναναστραφώ μ' έναν άνθρωπο. Ενώ παλιά ήμουν πολύ ανοιχτή, πλέον,  αφότου χάσαμε τη γιαγιά μου, έχω γίνει πολύ πιο εσωστρεφής, κλειστή, σχεδόν μοναχική. Βλέπω συνέχεια τη μαμά μου να κλαίει. Αυτό με επηρεάζει τόσο πολύ! Κουράστηκα να ζω σ' ένα σπίτι γεμάτο λύπη, στεναχώρια και θλίψη. Δε θέλω να μιλάω με κανέναν πλέον. Έχω γίνει πολύ επιθετική και δε βρίσκω τον λόγο, δεν μπορώ να με καταλάβω. Ξέρω ότι όλοι περνάμε δύσκολα αυτόν τον καιρό, όμως νιώθω πως κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει πραγματικά. Ίσως γιατί κανείς δεν μπήκε στον κόπο. Πέρα από αυτό, νιώσω πολύ πιεσμένη με το σχολείο. Οι καθηγητές μου είναι πολύ απαιτητικοί. Εγώ, όμως, δε θέλω να προσπαθώ άλλο. Έχω κουραστεί πάρα πολύ με όλα. Αυτήν τη στιγμή νιώθω σαν να επιβιώνω κι όχι σαν να ζω. Δεν ξέρω τι με οδήγησε στο να καταλήξω έτσι. Πάντως δε νομίζω ν' αντέξω έτσι για πολύ ακόμα. Δεν έχω όρεξη να μιλάω στις φίλες μου ή να προσπαθώ στο σχολείο. Και με τους γονείς μου ακόμη μιλάω σπάνια πλέον. Δε νομίζω -ή τουλάχιστον εύχομαι - κανένας άλλος νέος να μην είναι, να μην αισθάνεται σαν εμένα. Φαίνονται όλοι πολύ χαρούμενοι! Ίσως, τελικά, εμένα μόνο απασχολούν τέτοια θέματα. Καληνύχτα, ημερολόγιο μου. Θα τα ξαναπούμε σύντομα!