Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Η σημερινή μέρα ξεκίνησε νωρίς. Ο ήλιος μετά βίας φαινόταν πίσω απ' τα γκρίζα σύννεφα, αλλά η ζέστη ήταν ήδη αισθητή. Βγήκα έξω, μήπως κι ανακαλύψω κάτι νέο, πέρα από το συνηθισμένο σ' αυτήν τη μίζερη καθημερινότητα.
Μάταιος κόπος! Απλά κατέληξα στη βαρετή, μα και λιτή δουλειά μου. Τουλάχιστον μου παρέχει τις απαραίτητες προσόδους, για να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες της ζωής. Το απόγευμα ήρθε γρήγορα. Μαζί και η πείνα. Πήρα την απόφαση να φάω κάτι απ' το κοντινό κατάστημα. Δεν περίμενα, όμως, στη διαδρομή μου προς το μαγαζί να δω τόση δυστυχία και πόνο. Ανθρώπους χωρίς σπίτι ή ρούχα, δίχως νερό και τροφή. Με νωπή την ανάμνηση της εικόνας, βγήκα απ' το κατάστημα με έξι σουσαμένια κουλούρια. Μήπως και βοηθήσω κάποιους ταλαίπωρους...
Το βράδυ δεν άργησε να έρθει και μαζί του το πλήρες σκοτάδι. Σε κάθε επίπεδο! Κι εγώ, μη έχοντας κάτι να κάνω, επέστρεψα σπίτι να ξεκουραστώ. Απ' το σωματικό άχθος...γιατί απ' το ψυχικό είναι αδύνατον!
*****
2. Αγαπητό ημερολόγιο,
Σήμερα ένιωσα την ανάγκη να γράψω για την κατάσταση γύρω μας. Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς να σκέφτονται τις συνέπειες. Καταστρέφουν τη φύση, αδιαφορούν για τους άλλους και βλάπτουν την κοινωνία μας. Κάθε μέρα βλέπω την πόλη ν' αλλάζει, αλλά όχι με καλό τρόπο. Οι δρόμοι γεμίζουν σκουπίδια κι οι σχέσεις των ανθρώπων γίνονται όλο και ψυχρότερες. Νιώθω απογοητευμένος και φοβάμαι για το μέλλον. Δε γίνεται, δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια, να πιστεύουμε ότι όλα θα φτιαχτούν από μόνα τους. Χρειάζεται να αναλάβουμε όλοι δράση, να αλλάξουμε τη νοοτροπία μας. Αν δεν το κάνουμε τώρα, τότε τι περιμένουμε; Ελπίζω να βρούμε μια καλύτερη πορεία σύντομα!
*****
3. Χάος της 5ης Απριλίου 1984
Ημερολόγιο μου,
Σήμερα ξύπνησα νωρίς, όπως κάθε μέρα. Η οθόνη παρακολούθησης άρχισε να μιλάει δυνατά, υπενθύμιζοντάς μας πόσο καλά είμαστε που ζούμε υπό την προστασία του αρχηγού του Κόμματος. Δεν υπάρχει επιλογή να το κλείσεις. Πάντα είναι εκεί και μας παρακολουθεί.
Βγήκα έξω και περπάτησα προς τη δουλειά. Ο δρόμος ήταν γεμάτος ανθρώπους, αλλά κανείς δε μιλούσε. Όλοι κοιτούσαν μπροστά, σοβαροί. Δεν πρέπει να δείχνεις κανένα σου συναίσθημα. Αν κάποιος πιστέψει πως δεν είσαι σωστός προς το κόμμα, μπορεί να σε καταδώσει.
Στη δουλειά έκανα ό,τι κάνω τόσο καιρό, κάθε μέρα. Δουλειά μου είναι ν' αλλάζω παλιά κείμενα. Διαγράφω πληροφορίες που, κατ' αυτούς, δεν έπρεπε να υπάρχουν. Η αλήθεια δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει μόνο αυτό που λέει το κόμμα.
Το μεσημέρι έφαγα σε μια γωνιά. Το φαγητό είναι άγευστο, αλλά δε διαμαρτύρεται και κανείς. Ένας άντρας έκανε το λάθος να δείξει ότι δεν του αρέσει το φαγητό. Γύρισα το βλέμμα μου αλλού. Δεν θέλω να ξέρω τι θα του συμβεί από εδώ και πέρα.
Το βράδυ, η οθόνη παρακολούθησης έδειχνε εικόνες του αρχηγού του κόμματος. Το μήνυμα επαναλαμβανόμενο: «Η Ελευθερία είναι σκλαβιά, ο πόλεμος είναι Ειρήνη!». Το ακούμε κάθε μέρα, μέχρι ίσως να το πιστέψουμε...
Τα γράφω όλα αυτά κρυφά. Ξέρω ότι αν με βρουν, θα με πιάσουν και θα κανονίσουν να με εξαφανίσουν. Νιώθω πως είναι ανάγκη να το κάνω, γιατί είναι το μόνο που μου έχει απομείνει. Το μόνο που μου θυμίζει πως πάνω από όλα είμαι άνθρωπος!
*****
4. Χώρα του Φόβου, Δευτέρα 3 Μαρτίου
Αγαπητό Ημερολόγιο,
Ξυπνώντας σήμερα το πρωί, ντύθηκα, πήρα
το πρωινό που επιτρέπεται απ' τον Μεγάλο Αδελφό και ξεκίνησα για το σχολείο. Η μέρα ήταν βροχερή και το κρύο τσουχτερό. Κάτι που μας έκανε όλους να μην έχουμε καλή διάθεση και όρεξη για ζωή, -όπως υπαγορεύει ο Μεγάλος Αδερφός-. Στο σχολείο διδαχθήκαμε για την αναγκαιότητα στη χρήση Βίας. Για το πόσο σημαντικό είναι ν' αγνοούμε τελείως, να μη προσφέρουμε ίχνος βοήθειας στον ανήμπορο... είναι ο ποταπέστερος εχθρός! Σε φθείρει, σε υποβιβάζει στην κατηγορία των «φιλανθρώπων». Μίασμα για το σύμπαν του Μεγάλου Αδερφού!!!
Αφού μια κουραστική μέρα στο σχολείο έλαβε τέλος, χωρίς κανένα σημάδι χαράς, γέλιου ή αλληλεπίδρασης με φίλους -οι φίλοι, άλλωστε, δεν υπάρχουν, μια και λείπει η εμπιστοσύνη- γύρισα σπίτι. Κλειδώθηκα στο δωμάτιό μου, προσπαθώντας να μη δείχνω ίχνη ικανοποίησης. Εδώ μπορώ να ξεκουραστώ λίγο, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι θετικό, που να 'ναι άσχετο με το κόμμα. Ειδάλλως, η Αστυνομία Σκέψης θα με πιάσει. Αργότερα, χωρίς ν' ασχοληθώ με την αγαπημένη μου ζωγραφική, διότι οποιοδήποτε είδος τέχνης είναι απαγορευμένο, αναγκάστηκα να μελετήσω το μάθημα της ημέρας. Τώρα πια έχει βραδιάσει και μπορώ επιτέλους να κοιμηθώ. Χωρίς, βέβαια, να έχω πει κουβέντα σε κανέναν! Πλέον δεν υπάρχει αγάπη, ούτε για την ίδια την οικογένεια! Ωστόσο, πρέπει να κλείσω... ίσως εξέφρασα συναισθήματα παραπάνω απ' όσα επιτρέπονται. Ξανά! Τα λέμε αύριο, ή μπορεί και ποτέ! Η Αστυνομία Σκέψης βλέπεις... Καληνύχτα. Σκοτάδι παντού!!!
*****
5. 6 Απριλίου 1984,
Ημερολόγιο μου,
Είναι τόσο σκοτεινά σ' αυτήν την αποθήκη! Δεν έχω ούτε λίγο φως να γράψω. Θέλω να καταρρεύσω, να πέσω στο κρεβάτι και να ουρλιάζω! Αλλά δεν γίνεται... πρέπει ξανά να δείχνω απαθής, ώστε να μην διαφέρω! Άμα βγω από εδώ, θα πρέπει να κουραστεί το χέρι μου από όλα όσα γράφω. Έχω δει τόσες εφημερίδες, που πλέον μισώ το χαρτί. Έχω μουτζουρώσει τόσα γράμματα και εικόνες που το χέρι γέμισε μελάνι.
Το πρωί ξύπνησα, βλέποντας τη συγκάτοικο
να στέκεται παγωμένη μπροστά στη βρύση της τουαλέτας. Δε μιλούσε, δεν έκανε καμία κίνηση. Τα μάτια της ήταν κόκκινα. Δεν της μίλησα γι'αυτό...θα με κατέγραφε η τηλεοθόνη! Μακάρι να μπορούσα να ξεριζώσω μία πέτρα απ'το σπίτι και να την πετάξω πάνω της...
Όταν φύγω απ' αυτό το κτίριο, θα πρέπει πάλι ν' ακούσω τις φωνές του Κόμματος. Ο Μεγάλος Αδερφός μας αγαπάει όλους -λέει περιμένοντας να το πιστέψουμε-. Γιατί προσποιούμαστε πως είμαστε τόσο αφελείς; Ποιος είναι, άραγε, αυτός ο Αδερφός που μ' αγαπάει τόσο, ώστε υποχρεούμαι να τ' ακούω κάθε πρωί; Απαθείς και ψυχρούς μας θέλουνε... λες και δε ζητούν ν' ανταποδώσουμε την αγάπη μας σ' αυτόν τον Κύριο!
Η αποθήκη που με περιτριγυρίζει είναι γεμάτη εφημερίδες, όπως κι οι υπόλοιπες. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει και κάποιος άλλος κρυμμένος εδώ μέσα ή σε μια αντίστοιχη αποθήκη. Δηλαδή, δεν το αναρωτιέμαι ακριβώς, απλά το καταγράφω. Δεν με αφήνουν να σκέφτομαι εδώ! Χαζή με θέλουνε, δήθεν πατριώτισσα.
Αυτά μας λένε συνεχώς! Όσο λιγότερο μιλάς, τόσο περισσότερο αγαπάς την πατρίδα του. Η αλήθεια είναι πως όσο περισσότερο υπακούς, τόσο μεγαλύτερος σκλάβος γίνεσαι! Άραγε το έχει σκεφτεί αυτό κανείς άλλος ή μόνον εγώ; Δεν μπορεί... o κόσμος αδύνατον να είναι τόσο κουφιοκέφαλος! Είμαστε όλοι πολύ καλοί ηθοποιοί, σωστά; Ποιος ξέρει; Μια ελπίδα είναι κι αυτή! Κάποιος χτυπάει την πόρτα...
*****
6. Κάπου, κάπως, κάποτε...
Αγαπητό Ημερολόγιο,
ξέρω πως αυτό που κάνω είναι απαγορευμένο, αλλά δεν υπάρχει λόγος να το αποφύγω. Αργά ή γρήγορα η Αστυνομία Σκέψης θα με συλλάβει, αφού το μυαλό μου δεν μπορεί να βρει ηρεμία σ' αυτόν τον απαίσιο, άψυχο κόσμο. Πλέον, με τον νέο νόμο οι μητέρες θα χωρίζονται απ' τα παιδιά τους, μόλις γεννηθούν και την πλήρη επιμέλεια θα την έχει ο «πατέρας» ή ο Μεγάλος Αδερφός. Δεν είναι απάνθρωπο; Τα παιδιά έχουν ανάγκη να μεγαλώνουν με τους δυο γονείς. Μέχρι κι αυτό το δικαίωμα τους στερείται. Ο περιορισμός
της ελευθερίας σκέψης και λόγου είναι πολύ καταπιεστική συνθήκη, Ποιός μπορεί να ελέγξει το μυαλό τόσο, ώστε να μην κάνει φυσιολογικές λειτουργίες ή να απαλλαγεί από τις αρνητικές σκέψεις; Καταπατούνται ανθρώπινα δικαιώματα που οι πρόγονοι μας είχαν χύσει αίμα για να τα αποκτήσουν. Σήμερα που βγήκα στην πόλη, ήταν γεμάτη Αστυνομία που ήλεγχε τις σκέψεις των ανθρώπων. Όλα είναι ελεγχόμενα, οι εφημερίδες τυπώνονται ξανά και ξανά, ώσπου να μην υπάρχουν πολιτικά ή ιδεολογικά σχόλια. Όλοι οι «αντιφρονούντες» είναι κλεισμένοι στις φυλακές που έχουν χτιστεί παντού, γι' αυτόν τον λόγο. Στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι κελιά που κανείς δε φροντίζει για την καθαριότητα ή ακόμα και την τροφή των κρατουμένων. Η ζωή είναι δύσκολη εδώ, γιατί όλοι κάποια στιγμή διαπράττουν ένα «Έγκλημα Σκέψης», όπως λέγεται. Συνήθως, ο περισσότερος κόσμος προτιμά να μένει σπίτι, αν και -απ' ό,τι φαίνεται- απ' την επόμενη βδομάδα θα υπάρχει ένας φύλακας σε κάθε σπίτι που θα ελέγχει τα πάντα. Δεν ξέρω πόσο καιρό θ' αντέξω ακόμη! Δεν ξέρω πόσο θα συνεχιστεί η δικτατορία αυτή! Ξέρω, όμως, πως, αν ο κόσμος ενωθεί, μπορούμε να κερδίσουμε πίσω τα δικαιώματά μας. Αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα, τα με νέες αποφάσεις από την κυβέρνηση. Ελπίζω όλα ν' αλλάξουν σύντομα. Μισώ αυτόν τον κόσμο!
*****
No comments:
Post a Comment