Συνομιλώντας1 με το «1984»

 

1)                                 Ωκεανία, 5 Απριλίου 1984
Αγαπητό ημερολόγιο,
Σήμερα, όπως κάθε μέρα, ξύπνησα νωρίς από τον ήχο της καμπάνας. Αισθάνομαι τον έλεγχο που ασκεί το Κόμμα παντού, ακόμα και στις πιο μικρές κινήσεις. Καμία σκέψη δεν μας επιτρέπεται, για κίνηση ούτε λόγος. Η τηλεοθόνη μας παρακολουθεί και μας μεταφέρει το μήνυμα πως δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφύγουμε. Ο Μεγάλος Αδερφός υπάρχει παντού. Βγήκα στο παράθυρο για λίγο αέρα. Βλέπω να περπατούν άνθρωποι σκυφτοί, φοβισμένοι. Πλέον μετά βίας μιλάμε μεταξύ μας, γιατί οι συνομιλίες είναι επικίνδυνη πολυτέλεια. Το απόγευμα συνάντησα τον Γουίνστον. Το βλέμμα του ήταν άδειο. Στις λίγες κουβέντες που ανταλλάξαμε, μου αποκάλυψε πως έχει μέσα του μια σπίθα Αντίστασης. Σκέφτηκα πως αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν πρέπει να γίνει αντιληπτό από το Κόμμα! Γιατί τότε δεν θα ήμασταν ασφαλείς ούτε καν στον ύπνο μας...η ώρα πέρασε αργά και βασανιστικά, όπως πάντα. Κι εγώ κίνησα για το δωμάτιό μου. Άνοιξα το ημερολόγιό μου με δειλία. Διαπίστωσα πως η κίνησή μου είναι άκρως επαναστατική, αφού περιέχει σκέψεις και συναισθήματα. Αναγνωρίζω πως αποτελεί τη μοναδική πράξη ή κίνηση Ελευθερίας μου. Η μοναδική απόδειξη ότι δεν έχω παραδοθεί εξ ολοκλήρου. Δεν δέχομαι να αφήσω τον εαυτό μου να γίνει μέρος αυτού του κόσμου, χωρίς να φωνάζω - έστω και μυστικά- τα όσα βρίσκονται μες στην ψυχή μου. Καληνύχτα, ημερολόγιο! Στο επανειπείν!

*****

2)                                Χώρα Απελπισίας, 2/4/1984

Αγαπητό ημερολόγιο, 

Σήμερα ξύπνησα νωρίς, όπως πάντα βέβαια, από τη φωνή του Μεγάλου Αδελφού που διαρκώς δίνει Εντολές. Δεν μπορώ να τον αγνοήσω, με παρακολουθεί συνέχεια. Στο σχολείο, η ημέρα πέρασε, όπως όλες τις υπόλοιπες. Μάθαμε ξανά πως το Κόμμα έχει πάντα δίκιο και πώς το παρελθόν αλλάζει και γίνεται παρόν. Πρέπει να αποδεχόμαστε ό,τι μας λένε και δεν επιτρέπεται να ρωτήσουμε τίποτα. Ό,τι μας διδάσκουν υποτίθεται ότι είναι η μόνη αλήθεια. Οι φίλοι μου (γενικά όλοι οι άνθρωποι) δεν μιλάνε πολύ. Όλοι προσέχουμε τι λέμε και πώς εκφραζόμαστε. Μια φορά, δυο μαθητές τόλμησαν να γελάσουν και τους πήρε η Αστυνομία της Σκέψης. Από τότε δεν τους ξαναείδαμε. Να φανταστείς, ημερολόγιό μου, έχω άγχος και που γράφω για  το χάος αυτό  τη στιγμή αυτή. Νιώθω πως κάπου κάποιος βλέπει τα πάντα. Μερικές φορές αναρωτιέμαι πώς ήταν η ζωή πριν απ' αυτόν τον εφιάλτη. Νιώθω σαν ένα ρομπότ που ζει μια επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα. Νιώθω συνεχώς απομονωμένη, ότι δε μπορώ να ζήσω ελεύθερα. Μακάρι κάποτε να μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας, να γελάσουμε και να είμαστε ελεύθεροι. Μέχρι τότε, θα γράφω εδώ, για να μπορώ να εκφράζομαι έστω και λίγο. 

*****

3)                              Πολίχνη Θεσ/νίκης, 5/4/1924

Αγαπητό ημερολόγιο,

Είμαι εδώ -για άλλη μία μέρα- γράφοντας τις σκέψεις μου, καθώς  δεν μπορώ να τις εκφράσω πλέον σ' άλλους. Το πρωί ξύπνησα τη συνηθισμένη ώρα, για να πάω στο σχολείο, ακούγοντας την τηλεόραση του σπιτιού να επαινεί ξανά το Κόμμα και τα κατορθώματά του. Βέβαια, δεν μπορούσα ν' ακούσω κάτι διαφορετικό, γιατί ό,τι είναι ενάντια στις πολιτικές πεποιθήσεις του Μεγάλου Αδελφού κόβεται με συνοπτικές διαδικασίες. Πηγαίνοντας στο σχολείο, είδα τυπωμένες εφημερίδες με πηγαίους τίτλους, περιοδικά μ' άρθρα που επιδοκίμαζαν τα οράματα και τις προθέσεις της κυβέρνησης. Έτσι δεν μπορούσα να αποφύγω τον «λουτρό» επαίνων, γιατί είναι σχεδόν ουτοπικό και μόνο κάποιος να σκεφτεί το αντίθετο. Όταν γύρισα, κάθισα να φάω μεσημεριανό μαζί με τους γονείς μου. Ήταν αμίλητοι. Το συνηθίζουν τις περισσότερες φορές, μετά την επικράτηση του καθεστώτος. Κι όσες φορές δεν το κάνουν, φλυαρούν γενικά κι αόριστα για όσα δε θίγουν το Κόμμα στο ελάχιστο. Το βράδυ, μετά απ' το διάβασμα, η τηλεόραση παίζει ένα θεατρικό με θέμα τον «ασφαλή Έρωτα». Για να είμαι ειλικρινής δεν παρακολουθούσα τίποτε λιγότερο από μία φιλοκυβερνητική προπαγάνδα. 

Τώρα βρίσκομαι στο τέλος μιας ακόμα πλαστής μέρας. Έχω δεχτεί τα πάντα εκτός απ' την αλήθεια! Πλέον δεν αισθάνομαι πως επικοινωνώ με τους γύρω μου. Έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου ακόμα και προς τους γονείς, μετά από όλες τις πολιτικές αλλαγές. Και με τους φίλους δεν αλληλεπιδρούμε όπως παλιά. Για όλα αυτά, φυσικά, φταίνε όλοι όσοι υποστηρίζουν  την Αστυνομία Σκέψης, γιατί έχουν κλέψει την εμπιστοσύνη μας στους άλλους ανθρώπους! Αυτά είχα να σου γράψω, ημερολόγιό μου, με την ελπίδα πως ποτέ όλα αυτά δεν θα βγουν στο φως!

*****

4)                       Χώρα της Θλίψης, Γενάρης 2025

Καλό μου ημερολόγιο, 

τίποτε πια δεν πηγαίνει καλά, όχι ότι πήγαινε πριν. Απλά η μαυρίλα, η μιζέρια κι η καταπίεση συνεχίζονται αμείωτες. Σήμερα, οι αυτοαποκαλούμενοι «σωτήρες» άλλαξαν ένα ακόμη πολύτιμο μέρος της ιστορίας μας, θέλοντας η παλιά γενιά να ξεχάσει κι η νέα να μην μάθει ποτέ. Μα καλά, γιατί το επιτρέπουμε αυτό; Γιατί δεν μπορούμε να ενωθούμε όλοι για το κοινό καλό; Βέβαια πολλοί φοβούνται, εφόσον έχουν δει τι πιθαίνουν οι λεγόμενοι «ταραξίες που τόλμησαν να εκφράσουν τη γνώμη τους και να αγωνιστούν για την Ελευθερία και το Δίκιο τους. Αν όμως ξεσηκωνόμαστε όλοι μαζί, πώς θα μας σταματούσαν; Η απολυταρχία έχει μόνο τόση δύναμη όση της επιτρέπει ο λαός. Γιατί, λοιπόν, το επιτρέπουμε; Σήμερα, όπως προανέφερα, διέγραψαν κι άλλα εγκλήματα που έχουν διαπράξει. Το έκαναν να φαίνεται  πως αυτοί ήταν τα θύματα κι όχι οι θύτες. Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς γίνεται κάποιοι να λέγονται άνθρωποι, εφόσον δεν έχουν κανένα στοιχείο ανθρωπιάς μέσα τους. Κάποιοι φαντασμένοι ή -όπως μ' αρέσει να τους αποκαλώ- «κοιμισμένοι» λένε κάθε φορά το ίδιο: «Καλά... αυτό είναι το τελευταίο, δε γίνεται χειρότερο! Από 'δω και πέρα σίγουρα θα καλυτερέψουν τα πράγματα!». Μα καλά, τι νομίζουν; Ότι με το κούνημα ενός μαγικού ραβδιού θα καλυτερέψουν τα πράγματα; Κι ενώ εμείς  καθόμαστε απλά μπροστά στους καναπέδες; Δεν είναι αυτονόητο ότι το μέλλον μας μόνο εμείς μπορούμε να το αλλάξουμε; Μας λένε συνεχώς: «Είστε το μέλλον  του κόσμου αυτού, εσείς θα το κάνετε καλύτερο από εμάς». Όμως, αν δε μας έχει απομείνει κόσμος, εμείς τι ακριβώς θα παλέψουμε να καλυτερέψουμε; 

*****

5)                               Land of Evil, 27/5/2753          

Αγαπητό ημερολόγιο,

Σήμερα γράφω, γιατί δεν μπορώ πια να κρατήσω αυτές τις σκέψεις στο μυαλό μου. Ο πόλεμος φαίνεται να μην έχει τέλος. Αλήθεια είναι μόνο ό,τι υποστηρίζει το Κόμμα! Ό,τι είναι εναντίον του αυτόματα διαγράφεται. Δεν υπάρχει Ελευθερία γνώμης, το κόμμα κυριαρχεί και κάνει ό,τι θέλει. Χάνονται πια τα αισθήματα και το «χρώμα» σ' αυτόν τον κόσμο. Το μόνο που δεν χάνεται είναι το πάθος κι η θέληση για εξουσία, για κυριαρχία. Δε χάνεται το πάθος κι η χαρά για την ήττα του εχθρού. Αυτό με την πάροδο του χρόνου όλο και αυξάνεται! Κάθε μέρα ελπίζω για ένα καλύτερο αύριο, για έναν κόσμο χωρίς τέτοια πάθη. Έναν κόσμο χωρίς πολέμους, με ελευθερία γνώμης. Δυστυχώς, όμως, η ελπίδα αυτή δε φαίνεται να παίρνει σάρκα και οστά. Η ελπίδα μου δεν πραγματώνεται  γιατί κανένας δεν αντιστέκεται. Τώρα, όμως, σ' εγκαταλείπω κι ελπίζω να μπορώ να γράψω κι αύριο...

*****

6)                                 14 Απριλίου 1984

Αγαπητό ημερολόγιο, 

Σήμερα ήταν μα μέρα σαν όλες τις άλλες. Ξύπνησα απ' τα αμείλικτα συνθήματα και τις ανακοινώσεις της τηλεόρασης. Γυμναστική, συνθήματα και ατελείωτη προπαγάνδα. Έφαγα κάτι, ήπια τον καφέ μου στο σπίτι κι αμέσως μετά έφυγα για τη δουλειά στο Υπουργείο.

Η Δουλειά μου είναι ανυπόφορη. Ατέλειωτες ώρες κάθε μέρα, ξαναγράφουμε το παρελθόν, καταστρέφοντας την αλήθεια κι αντικαθιστώντας την με ψέματα. Το απόγευμα, παρακολούθησα την υποχρεωτική δίωρη επιμόρφωση Μίσους. Μετά τη δουλειά, πήγα στο καφενείο για ένα ποτήρι τζίν Νίκης. Η ατμόσφαιρα ήταν μουντή, καταθλιπτική, άρα άθλια. Επέστρεψα στο διαμέρισμα πριν σβήσουν τα φώτα. Προτού κοιμηθώ έγραψα αυτές τις λίγες λέξεις στο κρυφό μου ημερολόγιο. Ξέρω είναι αρκετά επικίνδυνο, αλλά πρέπει να κρατήσω ζωντανή την ελπίδα. Πρέπει να θυμάμαι την αλήθεια, ακόμη κι αν όλος ο κόσμoς λέει ψέματα.